دادگر
تازه های قوانین و مقررات و دپارتمان حقوقی در کلیه امور مدنی، جزایی، خانواده،تجاری، ملکی ،اداری و ارائه خدمات حقوقی مورد نیاز بازدیدکنندگان
کلمات کلیدی مطالب
نویسنده: عباس محمدزاده - سه‌شنبه ٧ دی ۱۳۸٩

رأی شماره 380 هیأت عمومی دیوان عدالت اداری در خصوص اطلاق بند7 بخشنامه شماره 19032/269/232 مورخ 23/2/1388 سازمان امور مالیاتی کشور در الزام مؤدیان به ضمیمه کردن قرارداد حسابرسی به همراه اظهارنامه خلاف شرع شناخته شد

تاریخ: 8/9/1389    شماره دادنامه: 380    کلاسه پرونده: 88/521
مرجع رسیدگی: هیأت عمومی دیوان عدالت اداری.


شاکی: آقای حسین فرنام.
موضوع شکایت و خواسته: ابطال بند 7 بخشنامه شماره 19032/269/232 مورخ 23/2/1388 سازمان امور مالیاتی کشور.
گردشکار: شاکی به شرح دادخواست تقدیمی اعلام نموده است، سازمان امور مالیاتی کشور در اجرای بند (د) ماده 272 قانون مالیاتهای مستقیم اقدام به صدور بخشنامه فوقالذکر نموده است که اولاً بند (7) بخشنامه مذکور هیچ گونه ارتباطی با بند (د) قانون که مقرر داشته: « دـ سایر مواردی که در نمونه گزارش حسابرسی مالیاتی مورد نظر سازمان امور مالیاتی کشور تعیین خواهد شد.» ندارد، زیرا به صراحت حکم قانونی فوقالذکر سازمان امور مالیاتی صرفاً مواردی را که باید در نمونه گزارش حسابرسی مالیاتی درج گردد میتواند مشخص نماید ولاغیر. ثانیاً، در تبصره یک ماده 272 قانون مالیاتهای مستقیم، قبول گزارش حسابرسی مالیاتی صرفاً موکول به ارائه گزارش حسابرسی مالی و گزارش حسابرسی مالیاتی همراه با اظهارنامه مالیاتی و یا حداکثر ظرف سه ماه از تاریخ انقضای مهلت تسلیم اظهارنامه مالیاتی گردیده است و هیچ گونه تکلیفی برای ارائه قرارداد حسابرسی مالیاتی همراه با اظهارنامه مالیاتی که در بند (7) بخشنامه مقرر گردیده است، وجود ندارد. بنابراین تصدیق میفرمایند که بند 7 بخشنامه مورد بحث درحکم وضع قاعده آمره مبنی بر ایجاد تکلیف در مورد مودیانی است که در اجرای ماده 272 قانون مالیاتهای مستقیم حسابرسی مالی و مالیاتی خود را به حسابدار رسمی واگذار مینمایند. ثالثاً، اجرای حکم بند 7 بخشنامه در مواردی غیرممکن است. زیرا با توجه به مهلت ارائه اظهارنامه مالیاتی (فروردین لغایت تیر ماه هر سال برای عملکرد سال قبل)، چنانچه مؤدی اظهارنامه خود را در فروردین تسلیم نماید و قرارداد انجام حسابرسی را در اردیبهشت ماه منعقد نماید، در این صورت اجرای بند 7 عملاً دستور به امر غیرممکن است که فاقد وجاهت شرعی است، زیرا که اجرای حکم موضوع بند 7 بخشنامه مذکور در چنین مواردی تکلیف به اجرای امری غیرممکن است که خداوند عالم نیز چنین تکلیفی نمیفرمایند، زیرا خداوند در قرآن مجید میفرمایند «لا یکلف الله نفساً الا وسعها» و اگر گفته شود که قرارداد باید در سال قبل منعقد میشد نه تنها حکمی خلاف قانون است بلکه با توجه به تاریخ بخشنامه(23/2/1388) حداقل در مورد عملکرد سال1387 غیرقابل اجراء میباشد. با عنایت به دلایل فوقالذکر که حکم مذکور خلاف شرع و قانون و خارج از اختیار سازمان امور مالیاتی کشور میباشد، متقاضی ابطال بند 7 بخشنامه مذکور میباشم.
رئیس گروه امور حقوقی سازمان امور مالیاتی کشور، در پاسخ به شکایت شاکی، طی لایحه دفاعیهای به شماره 68512/212/ص مورخ 9/10/1388 ضمن ارسال تصویرنامه شماره 52595/230 مورخ 24/9/1388 معاونت عملیاتی سازمان متبوع، اعلام داشته است: 1ـ بخشنامه یادشده حسب مجوز بند (د) ماده 272 قانون مالیاتهای مستقیم صادر گردیده است. 2ـ در اجرای ماده واحده قانون استفاده از خدمات تخصصی و حرفهای حسابداران ذیصلاح به عنوان حسابدار رسمی مصوب 21/10/1372 مجلس شورای اسلامی ماده 272 قانون مالیاتهای مستقیم استفاده از حسابداران مذکور تجویز و آنان را مکلف نموده که گزارش حسابرسی مالیاتی را طبق نمونهای که از طرف سازمان امور مالیاتی تهیه میشود تنظیم و در اختیار مؤدی قرار دهند و گزارش مذکور را به شرط داشتن موارد مذکور در بندهای (الف تا د) و تبصرههای ماده مذکور قابل رسیدگی دانسته است، و در بند (د) ماده یادشده سایر مواردی که در نمونه گزارش حسابرسی مالیاتی مورد نظر سازمان متبوع میباشد قابل پیشبینی دانسته است و یکی از این موارد به موجب تبصره 4 ماده 5 اصلاحی آییننامه اجرایی موضوع تبصره 4 ماده واحده قانون استفاده از خدمات حسابداران ذیصلاح به عنوان حسابدار رسمی موضوع تصویبنامه شماره 740ت37129ک مورخ 10/1/1387 هیأت وزیران تعیین شده است. تبصره 4 ماده 5 اصلاحی آییننامه یادشده مقرر میدارد: « اشخاصی که انجام حسابرسی مالیاتی را به حسابداران رسمی و موسسات حسابرسی و یا سازمان حسابرسی ارجاع مینمایند، مکلفند یک نسخه از قرارداد
با حسابداران رسمی و موسسات حسابرسی یا سازمان حسابرسی را همراه با اظهارنامه مالیاتی به اداره امور مالیاتی مربوط تسلیم نمایند.» 3ـ سازمان امور مالیاتی کشور مراتب یادشده در تبصره فوقالذکر را عیناً در بند 7 بخشنامه مورد بحث آورده است و در واقع موضوع بند 7 بخشنامه مذکور همان موضوع تبصره 4 ماده 5 اصلاح آییننامه اجرایی تبصره 4 ماده واحده مارالذکر میباشد و از آن جایی که آییننامه اخیرالذکر لازمالاجراء است و از سوی مراجع ذیصلاح ابطال نگردیده لذا خواسته شاکی محکوم به رد است، با عنایت به مراتب فوقالذکر استدعای رسیدگی و رد شکایت شاکی را دارد.
قائم‌مقام دبیر محترم شورای نگهبان در خصوص ادعای خلاف شرع بودن موضوع بند 7 بخشنامه شماره 19032/269/232 مورخ 23/2/1388 سازمان امور مالیاتی، اعلام داشته است: اطلاق بند 7 نسبت به موردی که مؤدیان در زمان قبل از صدور بخشنامه مزبور اظهارنامه تسلیم نمودهاند و الزام آنان به ضمیمه کردن قرارداد حسابرسی موجب تضییع حقشان و عندالاقتضاء اخذ مالیات علیالرأس از آنها میشود، خلاف موازین شرع تشخیص داده شد.
هیأت عمومی دیوان عدالت اداری در تاریخ فوق با حضور رؤسا و مستشاران و دادرسان علیالبدل شعب دیوان تشکیل و پس از بحث و بررسی و انجام مشاوره با اکثریت آراء به شرح آتی مبادرت به صدور رأی مینماید.

رأی هیأت عمومی

با توجه به نامه شماره 38514/30/89 مورخ 10/3/1389 قائم‌مقام محترم دبیر شورای نگهبان مبنی بر اینکه « مطابق نظر فقهای معظم شورا اطلاق بند 7 نسبت به موردی که مودیان در زمان قبل از صدور بخشنامه مزبور اظهارنامه تسلیم نمودهاند و الزام آنان به ضمیمه کردن قرارداد حسابرسی موجب تضییع حقشان و عندالاقتضاء اخذ مالیات علیالرأس از آنها میشود، خلاف موازین شرع تشخیص داده شدبنابراین اطلاق بند 7 بخشنامه شماره 19032/269/232 مورخ 23/2/1388 سازمان امور مالیاتی کشور از ابتداء سال 1388 تا تاریخ لازمالاجراء شدن بخشنامه مورد شکایت در اجرای نظریه فقهای معظم شورای نگهبان و مستنداً به ماده 41 قانون دیوان عدالت اداری ابطال میگردد  هیأت عمومی دیوان عدالت اداری معاون قضائی دیوان عدالت اداری ـ مبشری   منبع روزنامه رسمی دوشنبه - ششم دى ماه ۱۳۸۹ - شماره ۱۹۱۷۳  

عباس  محمدزاده
دارنده دانشنامه حقوق قضایی، کارشناس حقوق بانکی (ریالی- ارزی)، مهارتهای بانکداری داخلی و بین‌الملل، مهارت‌ در داوری‌ تجاری‌ داخلی و بین‌الملل، عضو داوران ‌ موسسه‌ داوری ‌غیاث‌حق، تجارب مشاوره در امور تجاری و‌ بازرگانی، کارشناس رسمی دادگستری
نویسندگان وبلاگ:
مطالب اخیر:
کدهای اضافی کاربر :




کدهای موسیقی بلاگ قالب فا