دادگر
تازه های قوانین و مقررات و دپارتمان حقوقی در کلیه امور مدنی، جزایی، خانواده،تجاری، ملکی ،اداری و ارائه خدمات حقوقی مورد نیاز بازدیدکنندگان
کلمات کلیدی مطالب
نویسنده: عباس محمدزاده - دوشنبه ٢٧ دی ۱۳۸٩

مدیرعامل محترم روزنامه رسمی کشور
        پیرو تصمیم جلسه مورخ 15/1/1389 هیئت وزیران، متون فارسی اسناد بین‌المللی زیر که به مهر « دفتر هیئت دولت» تأیید شده است، برای تسهیل در استناد به آنها و انتشار در روزنامه رسمی جمهوری اسلامی ایران به پیوست ارسال می‌گردد:
        1ـ متن یکپارچه شده کنوانسیون بین‌المللی تأسیس یک صندوق بین‌المللی برای جبران خسارت ناشی از آلودگی نفتی (1992).
        2ـ ...  3-....  4-...     دبیر هیأت دولت ـ مجید دوستعلی

 

 


کنوانسیون بین‌المللی تأسیس یک صندوق بین‌المللی برای جبران خسارت ناشی از آلودگی نفتی با اعمال اصلاحات پروتکل (1992)
(مکمل کنوانسیون بین‌المللی مسؤولیت مدنی ناشی از خسارت آلودگی نفتی، (1969))

        مقررات کلی 
        ماده1ـ از نظر این کنوانسیون:
        1ـ « کنوانسیون مسؤولیت (1992)» به معنای کنوانسیون بین‌المللی مسؤولیت مدنی ناشی از آلودگی نفتی، (1992) می‌باشد.
        (1) مکرر ـ « کنوانسیون صندوق (1971)» به معنای کنوانسیون بین‌المللی تأسیس صندوق بین‌المللی برای جبران خسارت آلودگی نفتی (1971) می‌باشد. برای دولتهای متعاهد به پروتکل (1976) مربوط به آن کنوانسیون، این عبارت به منزله اشاره به کنوانسیون صندوق (1971) به صورت اصلاح شده توسط آن پروتکل تلقی خواهدشد.
        2ـ « کشتی، شخص، مالک، نفت، خسارت آلودگی، اقدامات پیشگیرانه، سانحه و سازمان» دارای همان معانی مندرج در ماده (1) کنوانسیون مسؤولیت (1992) می‌باشد.
        3ـ « نفت» مشمول حق عضویت به معنای نفت خام و نفت سوخت که در بندهای (الف) و (ب) زیر تعریف گردیده‌اند، می‌باشد:
        الف ـ « نفت خام» یعنی هر مخلوط هیدروکربن مایع که به صورت طبیعی در زمین وجود دارد اعم از این که به نحو مطلوبی جهت حمل تغییرشکل داده شده یا نشده باشد. همچنین شامل نفتهای خام که بعضی قسمتهای تقطیری از آن خارج شده‌اند (که گاهی با نام مواد خام مرغوب شده به آنها اشاره می‌شود) یا بعضی قسمتهای تقطیری به آن اضافه گردیده‌اند (که گاهی با نامهای مواد خام تیزشده یا دوباره‌سازی شده از آنها یاد می‌شود) نیز می‌باشد.
        ب ـ « نفت سوخت» یعنی مواد سنگین تقطیری یا باقیمانده نفت خام یا امتزاجی از این مواد که به منظور استفاده سوختی برای تولید حرارت یا نیرو بکار می‌برند که کیفیت آنها معادل « مشخصات انجمن آمریکایی آزمایش و تشخیص مواد مربوط به نفت سوخت شماره چهار (علامت 69 ـ 396د)» یا سنگین‌تر باشد.
        4ـ « واحد محاسبه» دارای همان معنی مندرج در بند (9) ماده (5) کنوانسیون مسؤولیت (1992) می‌باشد.
        5 ـ « ظرفیت کشتی» دارای همان معنی مندرج در بند (10) ماده (5) کنوانسیون مسؤولیت (1992) می‌باشد.
        6 ـ « تُن» در رابطه با نفت، یعنی تن متریک.
        7ـ « ضامن» به معنای هر شخصی است که به منظور تحت پوشش قرار دادن مسؤولیت مالک مطابق بند (1) ماده (7) کنوانسیون مسؤولیت (1992) بیمه یا تضمین مالی دیگری ارائه می‌کند.
        8 ـ « تأسیسات پایانه‌ای» به هر محلی اطلاق می‌شود که برای انبارنمودن نفت به صورت فله قادر به دریافت نفت حمل شده از طریق راههای آبی باشد از جمله هرگونه امکاناتی که در واحدهای دور از ساحل قرار گرفته و به چنین محلی متصل است.
        9ـ در هر مورد که حادثه شامل مجموعه‌ای از اتفاقات باشد، تاریخ حادثه همان تاریخ وقوع اولین این اتفاقات فرض خواهدشد.
        ماده2ـ 
        1ـ بدین وسیله یک صندوق بین‌المللی جهت جبران خسارت آلودگی تحت عنوان صندوق بین‌المللی جبران خسارت آلودگی نفتی (1992) که از این پس صندوق نامیده خواهدشد با اهداف ذیل تأسیس می‌گردد:
        الف ـ پرداخت غرامت در ازای خسارت آلودگی به میزانی که پوشش حمایتی ارائه شده توسط کنوانسیون مسؤولیت (1992) کافی نیست.
        ب ـ به اجراء درآوردن مقاصد مذکور در این کنوانسیون.
        2ـ صندوق در هر یک از دولت‌های متعاهد به عنوان یک شخص حقوقی است که بر طبق قوانین آن دولت قادر به داشتن حقوق و تکالیف است و می‌تواند مقابل دادگاههای آن دولت، طرف جریان دادرسی واقع شود. هر دولت متعاهد بایستی مدیر صندوق را (که از این پس « مدیر» خوانده می‌شود) به عنوان نماینده قانونی صندوق بشناسد.
        ماده3ـ این کنوانسیون منحصراً شامل موارد ذیل خواهدبود:
        الف ـ خسارت آلودگی ایجاد شده:
        1ـ در سرزمین، شامل دریای سرزمینی یک دولت متعاهد، و 
        2ـ در منطقه انحصاری اقتصادی یک دولت متعاهد که براساس حقوق بین‌الملل ایجاد شده است، یا اگر یک دولت متعاهد چنین منطقه‌ای را ایجاد ننموده است، در منطقه فراتر و مجاور با دریای سرزمینی آن دولت که بر اساس حقوق بین‌الملل توسط دولت مزبور تعیین شده است، که این منطقه نباید بیش از 200 مایل دریایی از خطر مبدأیی که عرض دریای سرزمینی از آن اندازه گرفته خواهدشد امتداد یابد.
        ب ـ اقدامات پیشگیرانه جهت پیشگیری یا به حداقل رساندن خسارت مزبور، در هر محلی که انجام شود.
جبران خسارت 
        ماده4ـ
        1ـ صندوق به منظور اجرای وظایف خود به موجب جزء (الف) بند (1) ماده (2) ، در مورد شخصی جبران خسارت خواهدکرد که متحمل خسارت آلودگی شده باشد اگر به دلایل زیر چنین شخصی قادر به دریافت کامل و مناسب جبران خسارت به موجب مفاد کنوانسیون مسؤولیت (1992) نشده باشد:
        الف ـ هیچ مسؤولیتی برای آن خسارت به موجب کنوانسیون مسؤولیت (1992) پیش‌بینی نشده باشد.
        ب ـ مالک مسؤول خسارت به موجب کنوانسیون مسؤولیت (1992) از نظر مالی توانایی اجرای تعهدات خود را به صورت کامل نداشته و هرگونه تضمین مالی که به موجب ماده (7) آن کنوانسیون ممکن است ارائه شده باشد، ادعاهای مربوط به جبران خسارت را پوشش نداده یا کافی نباشد؛ در صورتی مالک به عنوان شخصی محسوب می‌شود که قادر به انجام تعهداتش نیست و تضمین مالی ناکافی محسوب می‌شود که شخصی که متحمل این خسارت شده پس از طی تمام مراحل متعارف برای ادامه دادخواهی از مراجع قضایی در دسترس او، قادر به دریافت کامل مبلغ مقتضی خسارت به موجب کنوانسیون مسؤولیت (1992) نباشد.
        ج ـ میزان خسارت، از مسؤولیت مالک براساس کنوانسیون مسؤولیت(1992) به طوری که در بند (1) ماده (5) آن کنوانسیون محدود گردیده یا براساس مفاد هر کنوانسیون دیگر بین‌المللی لازم‌الاجراء یا مفتوح برای امضاء ، تصویب یا الحاق در تاریخ این کنوانسیون بیشتر باشد.
هزینه‌ها یا از خودگذشتگی‌های معقولی که توسط مالک داوطلبانه جهت پیشگیری یا به حداقل رساندن خسارت آلودگی پرداخت شده‌اند از نظر این ماده مانند خسارت آلودگی تلقی خواهند گردید.
        2ـ صندوق هیچ گونه تعهدی به موجب بند قبل نخواهدداشت چنانچه:
        الف ـ ثابت نماید که خسارت آلودگی از عمل جنگی، خصومت، جنگ داخلی یا قیام، حاصل شده یا ناشی از نفتی بوده که از یک کشتی جنگی یا کشتی دیگری که تحت مالکیت یا بهره‌برداری یک دولت بوده و در زمان حادثه فقط در خدمت غیرتجاری دولتی بوده، نشت نموده یا تخلیه شده است.
        ب ـ خواهان نتواند ثابت کند که خسارت ناشی از یک سانحه، منتسب به یک یا چند کشتی بوده است.
        3ـ در صورتی که صندوق ثابت کند که خسارت آلودگی کلاً یا جزئاً ناشی از فعل یا ترک فعل توأم با قصد ایراد خسارت توسط شخصی که متحمل خسارت شده یا ناشی از قصور شخص مزبور بوده است، صندوق می‌تواند کلاً یا جزئاً از تعهد خود مبنی بر پرداخت غرامت به چنین شخصی معاف گردد. صندوق در هر صورت به میزانی که مالک کشتی می‌توانسته طبق بند (3) ماده (3) کنوانسیون مسؤولیت (1992) معاف گردد، از مسؤولیت معاف خواهدشد. با این حال، چنین معافیتی در خصوص اقدامات پیشگیرانه شامل حال صندوق نخواهدشد.
        4ـ (الف) به غیر از مواردی که در بندهای فرعی (ب) و (ج) این بند به گونه دیگری مقرر شده اسـت، کل میزان غرامت قابل پرداخت توسط صندوق طبق این ماده در رابطه با هر سانحه واحد، به گونه‌ای محدود خواهدشد که کل این مقدار و مقدار غرامتی که عملاً طبق کنوانسیون مسؤولیت (1992) در ازای خسارت آلودگی مشمول کنوانسیون حاضر، بر طبق تعریف ماده (3) پرداخت گردیده است، از (135) میلیون واحد محاسبه تجاوز نکند.
        (ب) به غیر از مواردی که در بند فرعی (ج) به گونه دیگری مقررشده است، کل مقدار غرامت قابل پرداخت توسط صندوق طبق این ماده در ازای خسارت آلودگی ناشی از یک پدیده طبیعی دارای ماهیت استثنائی، اجتناب ناپذیر و غیرقابل مقاومت، از (135) میلیون واحد محاسبه تجاوز نخواهدنمود.
        (ج) حداکثر مقدار غرامت مورد اشاره در بندهای فرعی (الف) و (ب) در ازای هر سانحه واقع شده در طی مدتی که سه دولت متعاهد به این کنوانسیون وجود دارند که مجموع میزان نفت مشمول حق عضویت دریافت شده توسط اشخاص واقع در سرزمین این دولت‌های متعاهد در طول سال تقویمی قبل، معادل یا بیش از 600 میلیون تن بوده است، معادل 200 میلیون واحد محاسبه خواهدبود.
        (د) بهره انباشته در صندوقی که مطابق بند (3) ماده (5) کنوانسیون مسؤولیت (1992) افتتاح شده است، اگر چنین بهره‌ای موجود باشد، جهت محاسبه حداکثر غرامت قابل پرداخت توسط صندوق مطابق این ماده، در نظر گرفته نخواهدشد.
        (هـ) مقادیر مورد اشاره در این ماده بر مبنای ارزش پول ملی در مقابل حق برداشت ویژه در تاریخ صدور رأی مجمع صندوق درخصوص اولین تاریخ پرداخت غرامت، به پول ملی تبدیل خواهندشد.
        5 ـ هنگامی که میزان خواسته دعاوی اثبات شده علیه صندوق بیش از کل میزان غرامـت قابل پرداخت طبق بنـد (4) است، مقدار موجودی قـابل پرداخـت به گونه‌ای توزیع خواهدشد که نسبت میان هر یک از دعاوی اثبات شده و مقدار غرامتی که عملاً توسط خواهان مطابق این کنوانسیون کسب شده است، برای تمامی خواهانها یکسان باشد.
        6 ـ مجمع صندوق می‌تواند در موارد استثنائی حکم نماید که غرامت از طریق این کنوانسیون، حتی در صورتی هم که مالک کشتی صندوقی را طبق بند(3) ماده(5) کنوانسیون مسؤولیت  (1992) افتتاح نکرده است، قابل پرداخت می‌باشد. در چنین موردی، بند (4هـ) این ماده نیز مجری خواهدبود.
        7ـ صندوق بنا به درخواست هر دولت متعاهد، تمامی سعی خود را برای کمک به آن دولت جهت تأمین به موقع کارکنان، مواد و خدمات ضروری که به منظور قادر ساختن آن دولت به انجام اقدامات پیشگیرانه یا کاهش خسارت آلودگی ناشی از سانحه‌ای که در رابطه با آن ممکن است از صندوق مطالبه پرداخت خسارت تحت این کنوانسیون بشود، به کار خواهدبرد.
        8 ـ صندوق می‌تواند به موجب شرایطی که در مقررات داخلی خود مشخص می‌گردد تسهیلات اعتباری را به منظور انجام اقدامات پیشگیرانه در مقابل خسارت آلودگی ناشی از سانحه بخصوصی که در رابطه با آن ممکن است از صندوق مطالبه پرداخت خسارت به موجب این کنوانسیون بشود منظور نماید.
        ماده5 ـ ] حذف شد.[
        ماده6 ـ حقوق ناظر بر جبران خسارت به موجب ماده (4) ظرف سه سال از تاریخ حادث شدن خسارت زائل خواهدشد مگر این که براساس بند (6) ماده (7) دعوایی در مورد آن اقامه شده یا اطلاعیه‌ای داده شده باشد. با این همه در هیچ حالت دعوایی پس از شش سال از تاریخ سانحه‌ای که منجر به خسارت شده اقامه نخواهدشد.
        ماده7ـ
        1ـ با رعایت به مقررات آتی این ماده، هر دعوایی علیه صندوق برای جبران خسارت به موجب ماده (4) این کنوانسیون منحصراً در دادگاهی اقامه خواهد شد که به موجب ماده (9) کنوانسیون مسؤولیت (1992) جهت رسیدگی به دعاوی به عمل آمده علیه مالکی که به استناد مقررات بند (2) از ماده (3) آن کنوانسیون مسؤول جبران خسارت آلودگی ناشی از سانحه مربوطه بوده یا می‌توانسته باشد، صلاحیتدار شناخته شده است.
        2ـ هر دولت متعاهد اطمینان خواهد داد که دادگاههای آن از صلاحیت لازم برای طرح دعاوی موضوع بند (1) علیه صندوق برخوردار می‌باشند.
        3ـ چنانچه دعوایی برای جبران خسارت آلودگی علیه مالک کشتی یا ضامن او در دادگاه صالح مذکور در ماده (9) کنوانسیون مسؤولیت (1992) اقامه شده باشد، چنین دادگاهی در مورد هرگونه دعوایی علیه صندوق برای جبران خسارت به موجب مفاد ماده (4) این کنوانسیون در رابطه با همان خسارت صلاحیت انحصاری خواهد داشت. با این همه، چنانچه دعوایی برای جبران خسارت آلودگی به موجب کنوانسیون مسؤولیت (1992) نزد دادگاهی در یک کشور متعاهد به کنوانسیون مسؤولیت (1992) که متعاهد به کنوانسیون حاضر نمی‌باشد اقامه شود، هر دعوای علیه صندوق به موجب ماده (4) این کنوانسیون بایستی به انتخاب مدعی یا نزد دادگاه دولتی اقامه شود که مرکز اصلی صندوق در آنجا قرار دارد یا نزد هر دادگاه دولت متعاهد به این کنوانسیون که به موجب ماده (9) کنوانسیون مسؤولیت (1992) صالح می‌باشد.
        4ـ هر دولت متعاهد حق مداخله صندوق را به عنوان طرف هر جریان دادرسی که براساس ماده (9) کنوانسیون مسؤولیت (1992) در دادگاه صالح آن دولت علیه مالک کشتی یا ضامن او اقامه شده است، تضمین خواهد نمود.
        5 ـ به جز مواردی که در بند 6 به نحو دیگری مقرر شده، صندوق به وسیله حکم یا تصمیم جریانهای دادرسی که یک طرف آن نبوده یا هر روش حل و فصل دیگری که یک طرف آن نبوده است، متعهد نخواهد شد.
        6 ـ بدون لطمه به مفاد بند (4)، چنانچه دعوایی به موجب کنوانسیون مسؤولیت (1992) برای جبران خسارت آلودگی علیه مالک یا ضامن او نزد دادگاه صالح یک دولت متعاهد اقامه شده باشد، هر یک از طرفین دادرسی باید طبق قانون ملی آن دولت حق داشته باشد که صندوق را از جریان دادرسی مطلع نماید. چنانچه چنین اطلاعیه‌ای بر اساس تشریفات قانونی دادگاه صالح و در مقطعی از زمان و به شکلی که صندوق عملاً قادر به مداخله به عنوان یک طرف جریان دادرسی بوده باشد، صادر شده باشد هر حکمی که توسط دادگاه در چنین جریان دادرسی صادر گردد، پس از قطعی شدن در دولتی که حکم در آن صادر شده است، در مورد صندوق الزام‌آور خواهد شد. بدین معنی که حقایق و یافته‌های مذکور در حکم نبایستی از طرف صندوق مورد مناقشه قرار گیرند حتی اگر صندوق عملاً در جریان رسیدگی، مداخله‌ای ننموده باشد.
        ماده 8 ـ با رعایت هرگونه تصمیمی که در رابطه با تقسیم موضوع بند (5) ماده (4) اتخاذ می‌شود هرگونه حکمی که علیه صندوق توسط دادگاهی صادر شود که طبق بندهای (1) و (3) ماده (7) صالح است، چنانچه در دولت مبدأ لازم‌الاجراء شده و امکان اعمال تجدیدنظر به طور معمول در آن دولت وجود نداشته باشد براساس همان شرایطی که در ماده (10) کنوانسیون مسؤولیت (1992) مشخص شده در هر دولت متعاهد مورد شناسایی قرار گرفته و لازم‌الاجراء خواهد بود.
        ماده 9ـ 
        1ـ صندوق در ازای پرداخت هر مقدار غرامت برای خسارت آلودگی که مطابق بند (1) ماده (4) این کنوانسیون توسط صندوق پرداخت می‌گردد، به عنوان جانشین، مالک تمامی حقوقی خواهد شد که شخص دریافت‌کنندة غرامت ممکن است مطابق کنوانسیون مسؤولیت (1992) در مقابل مالک یا ضامن وی بدست آورد.
        2ـ هیچ چیز در این کنوانسیون به حق رجوع یا جانشینی صندوق علیه اشخاصی غیر از آنها که در بند قبل به آنها اشاره گردیده لطمه نخواهد زد. در هر حال حق جانشینی صندوق علیه چنین شخصی کمتر از حق بیمه‌کننده شخصی که جبران خسارت به او پرداخت گردیده نخواهد بود.
        3ـ بدون لطمه به هرگونه حق جانشینی یا حق رجوع دیگر علیه صندوق که می‌تواند وجود داشته باشد، یک دولت متعاهد یا نمایندگی آن که براساس مفاد قانون داخلی، خسارت آلودگی را پرداخت نموده حقوقی را که شخص دریافت‌کننده خسارت به‌موجب این کنوانسیون دارا بوده از طریق جانشینی به دست خواهد آورد.
حق عضویتها
        ماده 10
        1ـ حق‌السهم پرداختی سالانه به صندوق درخصوص هریک از دولتهای متعاهد، توسط اشخاصی پرداخت خواهد شد که در سال تقویمی مورد اشاره در بندهای (2) (الف) یا (ب) ماده (12) مجموعاً مقداری متجاوز از 000/150 تن از موارد ذیل را دریافت نموده است:
        الف ـ در بنادر یا تأسیسات پایانه‌ای در سرزمین آن دولت، نفت مشمول حق عضویت که از طریق دریا به آن بنادر و تأسیسات ترمینالی حمل شده، و
        ب ـ در هر تأسیسات واقع در سرزمین آن دولت متعاهد نفت مشمول حق عضویت که از طریق دریا حمل شده و در یک بندر یا تأسیسات پایانه‌ای یک دولت غیرمتعاهد تخلیه شده باشد، به شرط آن که نفت مشمول حق عضویت براساس این بند فقط در اولیـن دریافت در یـک دولت متعاهد پـس از تخلیه آن در آن دولت غیرمتعاهد محاسبه گردد.
        2ـ (الف) از نظر بند (1)، چنانچه مقدار نفت مشمول حق عضویت دریافت شده در سرزمین یک دولت متعاهد توسط هر شخصی در یک سال تقویمی به علاوه مقدار نفت مشمول حق عضویت دریافت شده در همان دولت متعاهد در همان سال توسط هر شخص یا اشخاص وابسته از 000/150 تن تجاوز نماید، چنین شخصی بایستی حق عضویت مربوط به مقدار واقعی دریافت شده توسط خود را پرداخت نماید حتی اگر این مقدار از 000/150 تن تجاوز ننماید.
        (ب) شخص وابسته به معنای هر شخص تابع یا واحدی است که به طور مشترک اداره می‌شود. این مسأله که آیا چه شخصی شامل این تعریف می‌شود توسط قانون ملی دولت مربوطه مشخص خواهد شد.
        ماده 11ـ ‌‌‌]حذف شد.‍‍‍‍[
        ماده 12 
        1ـ به منظور ارزیابی مبلغ حق عضویت سالانه لازم‌التأدیه، درصورت وجود، و با در نظر گرفتن نیاز به نقدینگی کافی، مجمع برای هر سال تقویمی برآوردی به صورت بودجه حاوی موارد ذیل انجام خواهد داد:
        1ـ هزینه
        الف ـ مخارج و هزینه‌های اداری صندوق در سال مربوطه و هرگونه کسری حاصل از عملکردهای سالهای قبل،
        ب ـ پرداختهایی که بایستی توسط صندوق در سال مربوطه برای ایفاء مطالبات علیه صندوق به موجب ماده (4) انجام گیرند، از جمله بازپرداخت وام‌هایی که قبلاً توسط صندوق جهت ایفاء چنین مطالباتی اخذ گردیده‌اند تا حدی که کل مبلغ چنین مطالباتی در رابطه با هر سانحه از چهارمیلیون واحد محاسبه تجاوز ننماید، 
        ج ـ پرداختهایی که بایستی توسط صندوق در سال مربوطه برای ایفاء مطالبات علیه صندوق به موجب ماده (4) انجام گیرند، از جمله بازپرداخت وامهایی که قبلاً توسط صندوق جهت تأمین چنین مطالباتی اخذ گردیده‌اند تا حدی که کل مبلغ چنین مطالباتی در رابطه با هر سانحه بیش از چهارمیلیون واحد محاسبه می‌باشد.
        2ـ درآمد
        الف ـ مبالغ مازاد عملکرد سالهای قبل، اعم از هرگونه بهره،
        ب ـ حق عضویتهای سالانه، چنانچه برای تراز بودجه لازم باشند،
        ج ـ هرگونه درآمد دیگر.
        2ـ مجمع، کل میزان حق عضویتی را که باید دریافت شود تعیین خواهد نمود. برمبنای این تصمیم، مدیر در رابطه با هریک از دولتهای متعاهد، میزان حق عضویت سالانه هریک از اشخاص مورد اشاره در ماده (10) را محاسبه خواهد نمود:
        الف ـ تا آنجا که حق عضویت برای ایفاء پرداختهای موضوع قسمتهای (الف) و (ب) جزء (1) بند (1) می‌باشد برمبنای یک مبلغ ثابت برای هر تن نفت مشمول پرداخت حق عضویت دریافت شده در دولت مربوطه توسط شخص مزبور طی سال تقویمی گذشته؛ و
        ب ـ تا آنجا که حق عضویت برای ایفاء پرداخت‌های موضوع قسمت (ج) جزء (1) بند (1) این ماده می‌‌باشد برمبنای یک مبلغ ثابت برای هر تن نفت مشمول پرداخت حق عضویت دریافت شده توسط چنین شخصی طی سال تقویمی قبل از سالی که در آن سانحه مورد بحث به وقوع پیوسته، با این شرط که آن دولت به این کنوانسیون در تاریخ سانحه متعاهد بوده باشد.
        3ـ مبالغ موضوع بند (2) فوق از تقسیم کل مبلغ حق عضویت مقرر بر کل مقدار نفت مشمول پرداخت حق عضویت دریافت شده در تمام دولتهای متعاهد در سال مربوطه به دست خواهد آمد.
        4ـ تاریخ سررسید پرداخت حق عضویت سالانه تاریخی است که در آیین‌نامه داخلی صندوق مشخص خواهد شد. مجمع می‌تواند تاریخ دیگری را برای پرداخت معین کند.
        5ـ مجمع می‌تواند تحت شرایطی که در آیین‌نامه مالی صندوق مشخص خواهد شد، تصمیم به انتقال وجوه بین مبالغ دریافتی طبق ماده (2/12) (الف) و مبالغ دریافتی طبق ماده (2/12) (ب) بگیرد.
        ماده 13 
        1ـ مبلغ عضویت لازم‌‌التآدیه طبق ماده (12) که در سرموعد پرداخت نگردد مشمول تعلق بهره قرار خواهد گرفت که نرخ آن مطابق آیین‌نامه داخلی صندوق معین خواهد شد، هرچند که در شرایط متفاوت می‌توان نرخهای متفاوتی را تعیین نمود.
        2ـ هر دولت متعاهد باید اطمینان یابد که هرگونه تعهد پرداخت حق عضویت به صندوق به موجب این کنوانسیون در رابطه با نفت دریافت شده در سرزمین آن دولت، به اجرا درمی‌آید و هرگونه اقدام مناسب به موجب قوانین خود از جمله اعمال ضمانتهای اجرایی که لازم می‌داند را برای اجرای مؤثر چنان تعهدهایی، به عمل خواهد آورد؛ مشروط این که، در هر حال، چنین اقداماتی فقط بر علیه اشخاصی اعمال خواهد شد که متعهد به پرداخت حق عضویت به صندوق می‌باشند.
        3ـ چنانچه شخصی که برطبق مفاد مواد (10) و (12) مسؤول پرداخت حق عضویت به صندوق می‌باشد به تعهد خود در رابطه با چنین حق عضویتی یا قسمتی از آن عمل ننماید و بدهی معوقه داشته باشد، مدیر بایستی از طرف صندوق تمام اقدامات مناسب به منظور دریافت مبلغ قابل پرداخت را علیه چنین شخصی به عمل آورد. با این همه چنانچه به وضوح معلوم باشد که پرداخت‌کننده مقصر، قادر به بازپرداخت نبوده یا از شواهد چنین برآید، مجمع می‌تواند با توصیه مدیر تصمیم بگیرد که اقدامی علیه شخص مسؤول پرداخت حق عضویت صورت نگیرد یا متوقف گردد.
        ماده 14
        1ـ هر دولت متعاهد می‌تواند در زمان تسلیم سند تصویب یا الحاق خود یا در هر زمان پس از آن اعلام نماید که رأساً تعهداتی را که به موجب این کنوانسیون به عهده هر شخصی می‌‌باشد که برطبق بند (1) ماده (10) در رابطه با نفت دریافت شده در محدوده سرزمین آن دولت مسؤول پرداخت حق عضویت به صندوق می‌باشد، به عهده می‌گیرد. چنین اعلامیه‌ای کتباً صادر خواهد شد و مشخص خواهد نمود که کدام تعهد به عهده گرفته شده است.
        2ـ چنانچه اعلامیه‌ای به موجب بند (1)، قبل از لازم‌الاجراء شدن این کنوانسیون براساس ماده (40) صادر شود، آن اعلامیه نزد دبیرکل سازمان تودیع خواهد شد و نامبرده پس از لازم‌الاجراء شدن کنوانسیون اعلامیه را به مدیر ابلاغ خواهد نمود.
        3ـ اعلامیه‌ای که به موجب بند (1) پس از لازم‌الاجراء شدن این کنوانسیون صادر می‌شود نزد مدیر تودیع خواهد گردید.
        4ـ اعلامیه‌ای که بر طبق این ماده صادر شده می‌تواند توسط دولت مربوطه با دادن یادداشت کتبی به مدیر باز پس گرفته شود. چنین اطلاعیه‌ای سه ماه پس از دریافت آن توسط مدیر به مورد اجراء گذارده خواهد شد.
        5 ـ هر دولتی که به وسیله اعلامیه صادره به موجب این ماده تعهداتی را پذیرفته باشد در هر جریان دادرسی که علیه او در رابطه با هرگونه تعهدی که در اعلامیه مشخص گردیده در یک دادگاه صالح اقامه شده باشد، از هرگونه مصونیتی که در غیر آن صورت از آن بهره‌مند بوده، صرفنظر خواهد کرد.
        ماده15
        1ـ هر دولت متعاهد بایستی اطمینان حاصل نماید که هر شخصی که در محدوده سرزمین آن، نفت مشمول حق عضویت به مقادیری دریافت می‌نماید که مشمول پرداخت حق عضویت به صندوق باشد در فهرستی قرار می‌گیرد که بر طبق مقررات آتی این ماده توسط مدیر تهیه و به روز نگهداشته می‌شود.
        2ـ در راستای اهداف مذکور در بند 1، هر دولت متعاهد، در زمانی و به صورتی که در آیین‌نامه داخلی صندوق تشریح خواهد گردید، نام و نشانی هر شخصی را که در رابطه با آن دولت، مسؤول پرداخت حق عضویت به صندوق براساس ماده (10) می‌باشد، همچنین اطلاعات مربوط به مقادیر نفت مشمول حق عضویت دریافت شده توسط چنین شخصی در سال تقویمی گذشته را، به مدیر اعلام خواهد نمود.
        3ـ به منظور اطمینان از این که چه کسانی، در مقطع خاص زمانی، به موجب بند (1) ماده (10) مسؤول پرداخت حق عضویت صندوق می‌باشند و همچنین در صورت امکان به منظور تعیین مقدار نفت چنین شخصی در زمان تعیین میزان حق عضویت وی، فهرست، دلیل محمول بر صحت بر صحت اظهارات به عمل آمده در آن خواهد بود.
        4ـ هرگاه یکی از دولتهای متعاهد تعهدات خود را مبنی بر تسلیم اطلاعیه مذکور در بند (2) به مدیر ایفاء ننماید و این امر منجر به زیان مالی صندوق شود، دولت متعاهد مزبور مسؤول جبران خسارت وارد بر صندوق خواهد بود. مجمع، بنا به توصیه مدیر، تعیین خواهد نمود که آیا دولت متعاهد مزبور باید غرامت بپردازد یا خیر؟
        سازمان واداره
        ماده16ـ صندوق دارای یک مجمع و یک دبیرخانه تحت سرپرستی مدیر خواهد بود.
        مجمع
        ماده17ـ مجمع از کلیه دولتهای متعاهد به این کنوانسیون تشکیل خواهد گردید.
        ماده18ـ وظایف مجمع به شرح زیر خواهد بود:
        1ـ انتخاب رئیس مجمع و دو نایب رئیس در هر اجلاس عادی که تا اجلاس عادی بعدی در سمت خود باقی خواهند ماند.
        2ـ تعیین آیین کار خود با توجه به مفاد این کنوانسیون.
        3ـ تصویب آیین‌نامه داخلی لازم برای کارکرد مناسب صندوق.
        4ـ انتصاب مدیر و تعیین ضوابطی برای انتصاب سایر کارکنانی که ممکن است مورد نیاز باشند و تعیین ضوابط و شرایط خدمت مدیر و سایر کارکنان.
        5 ـ تصویب بودجه سالانه و تعیین حق عضویت‌های سالانه.
        6 ـ انتصاب حسابرسان و تأیید حسابهای صندوق.
        7ـ تأیید حل و فصل دعاوی علیه صندوق، تصمیم‌گیری در رابطه با تسهیم مبلغ موجود جبران خسارت بین مدعیان بر اساس بند (5) ماده (4) و تعیین ضوابط و شرایطی که براساس آن پرداختهای موقت در رابطه با مطالبات بایستی انجام گیرند به منظور اطمینان از این که خسارت متضررین آلودگی در اسرع وقت ممکن جبران گردد.
        8 ـ [حذف شد.]
        9ـ ایجاد هر ارگان فرعی موقت یا دائمی که ضروری تشخیص داده شود، تعریف حیطه اختیارات آن و اعطاء اختیارات لازم به آن جهت اجراء وظایف محوله. مجمع به‌هنگام انتصاب اعضاء چنین ارگانی تلاش خواهد نمود که توزیع جغرافیایی عادلانه‌ای را میان اعضاء حفظ کند تا اطمینان حاصل کند که دولتهای متعاهدی که بیشترین مقادیر نفت مشمول حق عضویت در رابطه با آنها دریافت شده‌است، به نحو مقتضی در ارگان مزبور دارای نماینده باشند. آیین کار مجمع می‌تواند پس از اعمال تغییرات لازم، بر کار این ارگان فرعی نیز حاکم باشد.
        10ـ تعیین این که کدام دولت غیرمتعاهد و کدام سازمان بین‌الدولی و بین‌المللی غیردولتی اجازه خواهد داشت که بدون حق رأی در جلسات مجمع و ارگانهای فرعی شرکت نماید.
        11ـ ارائه رهنمود در رابطه با اداره صندوق به مدیر و ارگانهای فرعی.
        12ـ [حذف شد.]
        13ـ نظارت بر اجرای صحیح کنوانسیون و تصمیمات خود.
        14ـ انجام سایر وظایفی که به موجب کنوانسیون به آن محول شده‌است یا به هر نحو دیگری برای فعالیت مطلوب صندوق ضروری هستند.
        ماده19
        1ـ جلسات عادی مجمع در هر سال تقویمی یک نوبت و متعاقب دعوت مدیر تشکیل خواهد شد.
        2ـ جلسات فوق‌العاده مجمع به دعوت مدیر بنا به درخواست حداقل یک سوم اعضاء مجمع تشکیل خواهد گردید و ممکن است بنا به ابتکار شخص مدیر پس از مشورت با رئیس مجمع تشکیل گردد. مدیر مراتب تشکیل چنین جلساتی را با ابلاغ حداقل سی روزه به اعضاء اعلام خواهد نمود.
        ماده20ـ اکثریت اعضاء مجمع، حد نصاب را برای جلسات تشکیل خواهند داد.
مواد21تا27ـ [حذف شدند.]
        دبیرخانه
        ماده28
        1ـ دبیرخانه از مدیر و کارکنانی که اداره صندوق به آن نیاز دارد تشکیل خواهد شد.
        2ـ مدیر، نماینده قانونی صندوق خواهد بود.
        ماده29
        1ـ مدیر، عالی‌ترین مقام اجرائی صندوق خواهد بود. ضمن رعایت دستورالعملهای ارائه شده به مدیر توسط مجمع، باید وظایفی را که طبق این کنوانسیون، آئین‌نامه داخلی صندوق و توسط مجمع به وی محول گردیده‌است، به انجام برساند.
        2ـ مدیر بویژه مواد زیر را انجام خواهد داد:
        الف ـ کارکنان موردنیاز اداره صندوق را نصب خواهد نمود.
        ب ـ کلیه اقدامات مناسب را به منظور اداره مطلوب دارائی‌های صندوق به عمل خواهد آورد.
        ج ـ حق عضویت‌های لازم‌التادیه به موجب این کنوانسیون را بخصوص با رعایت مقررات بند (3) ماده (13) جمع‌آوری خواهد کرد.
        د ـ تا حد لازم برای بررسی مطالبات علیه صندوق و انجام سایر امور صندوق از خدمات کارشناسان حقوقی، مالی و غیره استفاده به عمل خواهد آورد.
        ه‍ـ ـ تمامی تدابیر مقتضی را برای بررسی مطالبات علیه صندوق در محدوده و تحت شرایطی که در آیین‌نامه داخلی صندوق قید شده اتخاذ خواهد کرد از جمله حل و فصل نهایی در مورد مطالبات، بدون تأیید قبلی مجمع در هر مورد که این مقررات اجازه دهند.
        و ـ گزارشهای مالی و برآورد بودجه برای هر سال تقویمی را تهیه و به مجمع تسلیم خواهد نمود.
        ز ـ گزارشی از فعالیتهای صندوق در سال تقویمی قبل را ضمن مشورت با رئیس مجمع تهیه نموده، منتشر خواهد کرد.
        ح ـ مقالات، مدارک، دستور جلسات، صورتجلسات و اطلاعاتی را که ممکن است برای کار مجمع و ارگانهای فرعی مورد نیاز باشند تهیه، جمع‌آوری و ابلاغ خواهد نمود.
        ماده30ـ مدیر و کارکنان و کارشناسان منتصب بوسیله او، در انجام وظایف خود، نباید از دولت یا هیچ مقام خارج از صندوق کسب تکلیف کنند یا از آنان دستوری بگیرند. آنها از هرگونه اقداماتی که ممکن است در موقعیت آنها به عنوان کارمندان بین‌المللی تأثیر داشته باشد، پرهیز خواهند کرد. هر دولت متعاهد به نوبه خود متعهد می‌شود که به ویژگی منحصراً بین‌المللی مسؤولیتهای مدیر و کارکنان و کارشناسان منتصب توسط وی احترام قائل شده و سعی بر اعمال نفوذ بر آنان در انجام مسؤولیتهای آنها نداشته باشد.
        امور مالی
        ماده31
        1ـ هر دولت متعاهد هزینه‌های مربوط به حقوق، سفر و سایر هزینه‌های هیأت نمایندگی خود در مجمع و نمایندگان خود در ارگانهای فرعی را به عهده خواهد گرفت.
        2ـ هرگونه هزینه‌های دیگر ناشی از فعالیت صندوق به عهده صندوق خواهد بود.
        رأی‌گیری
        ماده32ـ مقررات زیر برای رأی‌گیری در مجمع اعمال خواهد شد:
        الف ـ هر عضو دارای یک رأی خواهد بود.
        ب ـ به جز مواردی که در ماده (33) به نحو دیگری مقرر گردیده، تصمیمات مجمع با رأی اکثریت اعضاء حاضر و رأی‌دهنده اتخاذ خواهد شد.
        ج ـ تصمیماتی که برای آنها اکثریت سه چهارم یا دو سوم لازم است، بر حسب مورد، با اکثریت سه چهارم یا دو سوم آرای اعضاء حاضر اتخاذ خواهد گردید.
        د ـ از نظر این ماده عبارت « اعضاء حاضر» به معنای «اعضاء حاضر در جلسه در زمان رأی‌گیری» و عبارت « اعضاء حاضر و رأی‌دهنده» به معنی « اعضای حاضر و دارای رأی موافق یا مخالف» می‌باشد. اعضاء با رأی ممتنع، رأی‌دهنده محسوب نخواهند شد.
        ماده33ـ تصمیمات زیر توسط مجمع، به اکثریت دو سوم احتیاج خواهند داشت:
        الف ـ اتخاذ تصمیم درخصوص عدم انجام یا ادامه اقدامی بر علیه پرداخت‌کننده حق عضویت به موجب بند (3) ماده (13)،
        ب ـ انتصاب مدیر به موجب با بند (4) ماده (18).
        ج ـ ایجاد ارگانهای فرعی طبق بند (9) ماده (18) و مسائل مربوط به ایجاد این ارگانها.
        ماده34
        1ـ صندوق، دارایی‌ها، درآمدها، از جمله حق عضویتها و سایر اموال آن، در کلیه دولتهای متعاهد از هرگونه مالیات مستقیم معاف خواهند بود.
        2ـ چنانچه صندوق خریدهای عمده اموال منقول یا غیرمنقول انجام دهد یا کار مهمی انجام داده باشد که برای اعمال فعالیتهای رسمی آن لازم بوده و هزینه آنها مشمول مالیاتهای غیرمستقیم یا مالیاتهای فروش باشد، دولتهای کشورهای عضو حتی‌الامکان اقدامات مقتضی برای کسر کردن یا بازپرداخت مبالغ چنین عوارض و مالیاتهایی را به عمل خواهند آورند.
        3ـ هیچ‌گونه معافیتی در مورد عوارض، مالیاتها یا حقوقی که منحصراً جنبه پرداخت برای خدمات عمومی دارند تعلق نخواهد گرفت.
        4ـ صندوق از تمامی معافیتهای حقوق گمرکی، مالیاتها و سایر مالیاتهای مربوط به‌اقلام وارداتی یا صادراتی توسط آن یا از طرف آن جهت استفاده اداری خود برخوردار خواهد بود. اقلامی که بدین ترتیب وارد می‌شوند نبایستی چه به جهت فروش چه به طور رایگان در سرزمین کشوری که به آن وارد شده‌اند مورد انتقال قرار گیرند مگر تحت شرایطی که مورد موافقت دولت آن کشور باشد.
        5 ـ اشخاصی که به صندوق حق عضویت می‌پردازند و همچنین خسارت‌دیدگان و مالکین کشتیها که از صندوق خسارت دریافت می‌نمایند مشمول قوانین مالی دولتی خواهند بود که در آنجا بایستی مالیات بپردازند و هیچ‌گونه معافیت یا مزیت دیگری از این بابت به آنها تعلق نمی‌گیرد.
        6 ـ اطلاعات مربوط به اشخاص حقیقی مسؤول پرداخت حق عضویت که در راستای این کنوانسیون فراهم آورده می‌شود در خارج از صندوق افشا نخواهد شد مگر تا حدی که برای قادر ساختن صندوق به اجرای وظایف خود از جمله طرح و دفاع از جریان دادرسی موکداً ضروری باشد.
        7ـ مستقل از مقررات موجود یا آتی مربوط به ارز یا انتقالات ارزی، دولتهای متعاهد، بدون هیچ‌گونه محدودیتی، انتقال و پرداخت هرگونه حق عضویت به صندوق و هرگونه جبران خسارت پرداخت شده توسط صندوق را اجازه خواهند داد.
        مقررات انتقالی        
        ماده35ـ دعاوی جبران خسارت طبق ماده (4) ناشی از سوانح واقع شده پس از تاریخ لازم‌الاجراء شدن این کنوانسیون، قبل از یکصد و بیستمین روز پس از آن تاریخ قابل طرح نزد صندوق نمی‌باشد.
        ماده36ـ دبیرکل سازمان نسبت به تشکیل اولین اجلاس مجمع اقدام خواهد نمود. این اجلاس در اسرع وقت پس از لازم‌الاجراء شدن این کنوانسیون و در هر حال حداکثر سی‌روز پس از این لازم‌الاجراء شدن تشکیل خواهد گردید.
        ماده36 مکرر (اول)
مقررات انتقالی ذیل در مدتی اجراء خواهد شد که از این پس با عنوان دوره انتقال مورد اشاره قرار می‌گیرد و آغاز آن، تاریخ لازم‌الاجراء شدن این کنوانسیون و خاتمه آن تاریخی خواهد بود که موارد انصراف پیش‌بینی شده در ماده (31) پروتکل (1992) جهت اصلاح کنوانسیون صندوق (1971) اثر حقوقی پیدا کنند:
        الف ـ در اجراء بند (1) الف ماده (2) این کنوانسیون، اشاره به کنوانسیون مسؤولیت (1992) متضمن اشاره به کنوانسیون بین‌المللی مسؤولیت مدنی ناشی از خسارت آلودگی نفتی (1969) به صورت اصلی یا به صورت اصلاح‌شده توسط پروتکل (1976) آن کنوانسیون (که در این ماده به عنوان کنوانسیون مسؤولیت 1969 بدان اشاره شده است) و  همچنین کنوانسیون صندوق (1971) می‌باشد.
        ب ـ هرگاه سانحه‌ای موجب بروز خسارت آلودگی مشمول این کنوانسیون گردد، صندوق به هر شخصی که متحمل خسارت آلودگی شده‌است، فقط در صورتی و تا میزانی که این شخص قادر به دریافت غرامت کامل و کافی در ازاء خسارت به موجب کنوانسیون مسؤولیت (1969)، کنوانسیون صندوق (1971) و کنوانسیون مسؤولیت (1992) نشده است، غرامت پرداخت خواهد نمود، مشروط بر این که در خصوص خسارت آلودگی مشمول این کنوانسیون در رابطه با دولتی که متعاهد به این کنوانسیون می‌باشد ولی متعاهد به کنوانسیون صندوق (1971) نیست، صندوق فقط در صورتی و تا میزانی به‌اشخاص متحمل خسارت آلودگی غرامت پرداخت خواهد کرد که این اشخاص در صورت متعاهد بودن دولت مزبور به هریک از کنوانسیون‌های فوق‌الذکر قادر به دریافت غرامت کامل و کافی نباشند.
        ج ـ در اجراء ماده 4 این کنوانسیون کل میزان غرامت قابل پرداخت توسط صندوق شامل میزان غرامتی که عملاً طبق کنوانسیون مسؤولیت (1969) پرداخت شده‌است، در صورتی که چنین غرامتی پرداخت شده باشد و همچنین غرامتی که طبق کنوانسیون صندوق (1971) عملاً پرداخت شده یا پرداخت آن مفروض تلقی گردیده‌است نیز خواهدبود.
        د ـ بند (1) ماده 9 این کنوانسیون شامل حقوق تعلق گرفته به موجب کنوانسیون مسؤولیت (1969) نیز می‌باشد.
        ماده36 مکرر (دوم)
        1ـ ضمن رعایت بند (4) این ماده، کل میزان حق عضویتهای سالانه قابل پرداخت در رابطه با نفت مشمول حق عضویت دریافت شده در یک دولت متعاهد واحد در طی یک سال تقویمی، نباید از بیست و هفت و نیم درصد (5/27%) کل مقدار حق عضویتهای سالانه براساس پروتکل (1992) جهت اصلاح کنوانسیون صندوق (1971) در رابطه با آن سال تقویمی تجاوز نماید.
        2ـ در صورتی که اجراء مفاد بندهای (2) و (3) ماده (12) منجر به آن شود که کل میزان حق عضویت قابل پرداخت توسط پرداخت‌کنندگان حق عضویت در یک دولت متعاهد واحد در رابطه با یک سال تقویمی معین از بیست و هفت و نیم درصد (5/27%) کل حق عضویت‌های سالانه پرداختی تجاوز نماید، حق عضویتهای قابل پرداخت توسط کلیه پرداخت‌کنندگان حق عضویت در آن دولت به نسبت سهم هریک کسر می‌گردد به‌نحوی که کل میزان حق عضویت آن دولت معادل بیست و هفت و نیم درصد (5/27%) کل حق عضویت‌های سالانه پرداختی به صندوق در رابطه با آن سال شود.
        3ـ در صورتی که حق عضویتهای قابل پرداخت توسط اشخاص در یک دولت متعاهد معین براساس بند (2) این ماده کاهش یابد، حق عضویتهای قابل پرداخت توسط اشخاص در سایر دولتهای متعاهد به نسبت سهم آنها افزایش داده خواهد شد تا تضمین گردد که کل میزان حق عضویت قابل پرداخت توسط کلیه اشخاص موظف به پرداخت حق عضویت به صندوق در رابطه با سال تقویمی مورد نظر به مقدار کل حق عضویتهای تعیین شده توسط مجمع برسد.
        4ـ مفاد بندهای (1) تا (3) این ماده تا زمانی مجری خواهد بود که کل حجم نفت مشمول حق عضویت دریافت شده در تمامی دولتهای متعاهد ظرف یک سال تقویمی به‌هفتصد و پنجاه میلیون تن برسد یا مدت پنج سال از تاریخ لازم‌الاجراء شدن پروتکل (1992) مذکور سپری شود و از میان این دو موعد، هر کدام زودتر باشد ملاک خواهدبود.
        ماده36 مکرر (سوم)
قطع نظر از مفاد این کنوانسیون، مفاد ذیل نیز در طی دوره‌ای که هم کنوانسیون صندوق (1971) و هم این کنوانسیون لازم‌الاجراء می‌باشند، در خصوص اداره صندوق قابل اجراء خواهد بود:
        الف ـ دبیرخانه صندوق که به موجب کنوانسیون صندوق (1971) تأسیس گردیده است (و از این پس با عنوان «صندوق (1971)» مورد اشاره قرار خواهد گرفت) و تحت ریاست مدیر می‌باشد، می‌تواند به عنوان دبیرخانه و مدیر صندوق نیز فعالیت کند.
        ب ـ در صورتی که براساس بند فرعی (الف)، دبیرخانه و مدیر صندوق (1971) به‌عنوان دبیرخانه و مدیر صندوق نیز فعالیت نمایند، در موارد بروز تعارض منافع میان صندوق (1971) و صندوق، نمایندگی صندوق بر عهده رئیس مجمع صندوق خواهد بود.
        ج ـ مدیر و پرسنل و کارشناسان منصوب از جانب وی، که وظایف خود را به موجب این کنوانسیون و کنوانسیون صندوق (1971) به انجام می‌رسانند، تا هنگامی که وظایف خود را طبق این ماده انجام می‌دهند، ناقض مفاد ماده (30) این کنوانسیون به حساب نخواهند آمد.
        د ـ مجمع صندوق تلاش خواهد نمود تصمیماتی را که مغایر با تصمیمات متخذه توسط مجمع صندوق (1971) باشد اتخاذ نکند. در صورت بروز اختلاف نظر در رابطه با موضوعات اداری مشـترک، مجمـع صندوق تلاش خواهد نمـود که با همکاری متـقابل و توجه بـه اهداف مشترک هر دو سـازمان، به اتفاق نظر با مجمع صندوق (1971) دست پیدا کند.
        ه‍ ـ در صورت تصمیم مجمع صندوق (1971) مطابق بند (2) ماده (44) کنوانسیون صندوق (1971) صندوق می‌تواند جانشین حقوق، تعهدات و دارایی‌های صندوق (1971) شود.
        و ـ صندوق کلیه هزینه‌ها و مخارج ناشی از خدمات اداری انجام شده توسط صندوق (1971) به نیابت از صندوق را به صندوق مذکور (1971) بازپرداخت خواهد نمود.
        ماده36 مکرر (چهارم) 
        مواد نهایی
        مقررات نهایی این کنوانسیون از مواد (28) تا (39) پروتکل (1992) جهت اصلاح کنوانسیون صندوق (1971) اشارات به عمل آمده در این کنوانسیون به دولتهای متعاهد به‌معنای اشاره به دولتهای متعاهد آن پروتکل تلقی خواهد شد.
        مقررات نهایی
        (مواد 28 تا 39 پروتکل 1992 جهت اصلاح کنوانسیون صندوق 1971)
        ماده28 ـ امضاء، تصویب، پذیرش، تأیید و الحاق
        1ـ این پروتکل از 15 ژانویه (1993) برابر با 25/10/1372 لغایت 14 ژانویه (1994) برابر با 24/10/1373 جهت امضاء توسط هر دولتی که کنوانسیون مسؤولیت (1992) را امضاء نموده‌است، در لندن مفتوح خواهد بود.
        2ـ ضمن رعایت بند (4)، این پروتکل توسط دولتهایی که آن را امضاء نموده‌اند مورد تصویب، پذیرش یا تأیید قرار خواهد گرفت.
        3ـ ضمن رعایت بند (4)، این پروتکل برای الحاق توسط کشورهایی که آن را امضاء نکرده‌اند مفتوح خواهد بود.
        4ـ این پروتکل فقط می‌تواند موضوع تصویب، پذیرش، تأیید یا الحاق دولتهایی قرار بگیرد که کنوانسیون مسؤولیت (1992) را مورد تصویب، پذیرش، تأیید یا الحاق قرار داده‌اند.
        5 ـ تصویب، پذیرش، تأیید یا الحاق از طریق تودیع یک سند رسمی بدین مضمون نزد دبیرکل سازمان اثر خواهد یافت.
        6 ـ دولتی که به این پروتکل متعاهد است اما از طرفهای متعاهد به کنوانسیون صندوق (1971) نمی‌باشد، در رابطه با سایر طرفهای متعاهد این پروتکل مقید به مفاد کنوانسیون صندوق (1971) به صورت اصلاح شده توسط این پروتکل خواهد بود، اما در رابطه با طرفهای متعاهد به کنوانسیون صندوق (1971) مقید به مفاد آن کنوانسیون نخواهد بود.
        7ـ هرگونه سند تصویب، پذیرش، تأیید یا الحاق که پس از لازم‌الاجراء شدن هر یک از اصلاحیه‌های کنوانسیون صندوق (1971) به صورت اصلاح شده توسط این پروتکل تودیع گردد، مربوط به کنوانسیون اصلاح شده مزبور توسط اصلاحیه مورد نظر تلقی خواهد شد.
        ماده29ـ اطلاعات مربوط به نفت مشمول پرداخت حق‌السهم
        1ـ پیش از آن که این پروتکل برای یک دولـت لازم‌الاجراء شود، دولت مزبور بایـد به هنگام تودیع سند مورد اشاره در بند (5) ماده (28) و پس از آن به طور سالانه در تاریخی که توسط دبیرکل سازمان تعیین خواهد شد، نام و نشانی هر شخصی را که در رابطه با آن دولت، مسؤول پرداخت حق‌السهم به صندوق مطابق ماده (10) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت اصلاح شده توسط این پروتکل می‌باشد، به همراه اطلاعات مربوط به مقادیر نفت مشمول پرداخت حق‌السهم دریافت شده توسط هر یک از این اشخاص در سرزمین آن دولت در طی سال تقویمی قبل به، دبیرکل اعلام نماید.
        2ـ در طول دوره انتقالی، مدیر، به جای دولتهای متعاهد، به طور سالانه اطلاعات مربوط به مقادیر نفت مشمول پرداخت حق‌السهم دریافت شده توسط اشخاص مسؤول پرداخت حق‌السهم به صندوق وفق ماده (10) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت اصلاح شده توسط این پروتکل را به دبیر کل سازمان اعلام خواهد نمود.
        ماده30ـ لازم‌الاجراء شدن
        1ـ این پروتکل دوازده ماه پس از تاریخی که در آن شرایط ذیل تأمین شوند لازم‌الاجراء خواهد شد:
        الف ـ حداقل هشت دولت اسناد تصویب، پذیرش، تأیید یا الحاق خود را نزد دبیرکل سازمان تودیع نموده باشند، و 
        ب ـ دبیر کل سازمان، اطلاعاتی را مطابق ماده (29) دریافت نموده باشد مبنی بر این که اشخاص مسؤول پرداخت حق عضویت به موجب ماده (10) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت اصلاح شده توسط این پروتکل طی سال تقویمی قبل مجموعاً مقدار حداقل چهارصد و پنجاه میلیون تن نفت مشمول حق عضویت دریافت نموده‌اند.
        2ـ با این حال، این پروتکل پیش از لازم‌الاجراء شدن کنوانسیون مسؤولیت (1992) لازم‌الاجراء نخواهدشد.
        3ـ برای هر دولتی که پس از حصول شرایط مذکور در بند (1) برای لازم‌الاجراء شدن، این پروتکل را مورد تصویب، پذیرش، تأیید یا الحاق قرار دهد، پروتکل 12 ماه پس از تاریخ تودیع سند مربوطه توسط دولت مزبور لازم‌الاجراء خواهد گردید.
        4ـ هر دولتی می‌تواند، در زمان تودیع سند تصویب، پذیرش، تأیید یا الحاق خود در رابطه با این پروتکل اعلام نماید که سند مزبور برای منظور این ماده تا انقضاء مدت شش ماه مذکور در ماده (31) اثر نخواهد یافت.
        5 ـ هر دولتی که مطابق بند قبل اعلامیه‌ای را صادر نموده است می‌تواند در هر زمان، اعلامیه مزبور را از طریق صدور یک اطلاعیه خطاب به دبیرکل سازمان پس بگیرد. پس گرفتن اعلامیه در تاریخی که اطلاعیه مزبور دریافت شود، اثر خواهد یافت و فرض بر آن است که هر دولتی که چنین عملی را انجام می‌دهد، سند تصویب، پذیرش، تأیید یا الحاق خود در رابطه با این پروتکل را در همان تاریخ تودیع نموده است.
        6 ـ هر دولتی که مطابق بند (2) ماده (13) پروتکل (1992) جهت اصلاح کنوانسیون مسؤولیت (1969) اعلامیه‌ای صادر نموده است، صادر کننده اعلامیه به موجب بند (4) این ماده نیز تلقی خواهد شد. پس گرفتن اعلامیه صادره طبق بند (2) ماده (13) فوق‌الذکر، به منزله پس گرفتن اعلامیه مطابق بند (5) این ماده نیز محسوب خواهد شد.
        ماده31ـ خروج از کنوانسیونهای (1969) و (1971)
        ضمن رعایت ماده (30) ظرف شش ماه از تاریخی که در آن، شرایط ذیل تأمین گردد:
        الف ـ حداقل هشت دولت به این پروتکل متعاهد گردند یا اسناد تصویب، پذیرش، تأیید یا الحاق خود را نزد دبیرکل سازمان تودیع نماید، اعم از آن که این امر مشمول بند (4) ماده (30) باشد یا خیر، و
        ب ـ دبیر کل سازمان اطلاعاتی را مطابق ماده (29) دریافت کند مبنی بر این که اشخاص مسؤول پرداخت حق‌السهم در حال یا آینده به موجب ماده (10) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت اصلاح شده توسط این پروتکل، ظرف سال تقویمی قبل، جمعاً مقدار حداقل هفتصد و پنجاه میلیون تن نفت مشمول حق عضویت دریافت نموده‌اند،
        هر یک از طرفهای متعاهد به این پروتکل و هر دولتی که سند تصویب، پذیرش، تأیید یا الحاق را تودیع نموده است، اعم از آن که مشمول بند (4) ماده (30) باشد یا خیر، باید در صورت متعاهد بودن به کنوانسیون صندوق (1971) و کنوانسیون مسؤولیت (1969)، از این دو کنوانسیون خارج شود که از این خروج دوازده ماه پس از انقضاء مهلت شش ماهه مذکور در فوق اثر خواهد یافت.
        ماده32ـ بازنگری و اصلاح
        1ـ سازمان می‌تواند به منظور بازنگری یا اصلاح کنوانسیون صندوق (1992) کنفرانسی را برگزار نماید.
        2ـ سازمان، بنا به درخواست حداقل یک سوم تمامی دولتهای متعاهد، کنفرانسی از دولتهای متعاهد را جهت بازنگری و اصلاح کنوانسیون صندوق (1992) برگزار خواهد نمود.
        ماده33ـ اصلاح سقفهای پرداخت غرامت
        1ـ هرگونه پیشنهاد اصلاح سقفهای پرداخت غرامت وضع شده در بند (4) ماده (4) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت اصلاح شده توسط این پروتکل، بنا به درخواست حداقل یک چهارم دولتهای متعاهد، توسط دبیرکل بین کلیه اعضاء سازمان و کلیه دولتهای متعاهد توزیع خواهد شد.
        2ـ هرگونه اصلاحیه‌ای که مطابق بند فوق پیشنهاد و توزیع شده باشد، حداقل شش ماه پس از تاریخ توزیع، جهت بررسی به کارگروه حقوقی سازمان تسلیم خواهد شد.
        3ـ کلیه دولتهای متعاهد به کنوانسیون صندوق (1971) به صورت اصلاح شده توسط این پروتکل، اعم از آن که عضو سازمان باشند یا خیر، از حق مشارکت در جلسات کارگروه حقوقی جهت بررسی و تصویب اصلاحات برخوردار خواهند بود.
        4ـ اصلاحات با رأی موافق اکثریت دو سوم دولتهای متعاهد حاضر و رأی دهنده در کارگروه حقوقی گسترش یافته طبق بند (3) به تصویب خواهد رسید، مشروط بر آن که حداقل نیمی از دولتهای متعاهد در زمان رأی گیری حاضر باشند.
        5 ـ کارگروه حقوقی به هنگام کار بر روی پیشنهاد اصلاح سقفها، باید تجربه سوانح گذشته، به ویژه میزان خسارت حاصل از آنها و تغییرات ارزش پول را مورد توجه قرار دهد. کارگروه حقوقی همچنین باید رابطه میان سقفهای مندرج در بند (4) ماده (4) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت اصلاح شده توسط این پروتکل و سقفهای مذکور در بند (1) ماده (5) کنوانسیون مسؤولیت مدنی ناشی از خسارت آلودگی نفتی (1992) را در نظر بگیرد.
        6 ـ (الف هیچ گونه اصلاحیه‌ای در رابطه با مقادیر سقف پرداخت غرامت را طبق این ماده نمی‌توان قبل از پانزدهم ژانویه (1998) و همچنین قبل از انقضاء مدت پنج سال از تاریخ لازم‌الاجراء شدن اصلاحیه قبلی مطابق این ماده، مورد بررسی قرار داد. هیچگونه اصلاحیه‌ای به موجب این ماده قبل از لازم‌الاجراء شدن این پروتکل قابل بررسی نیست.
        (ب) هیچ یک از سقفهای پرداخت غرامت را نمی‌توان به میزانی افزایش داد که از مقدار سقف وضع شده در کنوانسیون صندوق (1971) به صورت اصلاح شده توسط این پروتکل به علاوه شش درصد (6%) در سال که از پانزدهم ژانویه (1993) به صورت بهره مرکب محاسبه می‌گردد تجاوز نماید.
        (ج) هیچ یک از سقفهای پرداخت غرامت را نمی‌توان به میزانی افزایش داد که از مقدار سقف وضع شده در کنوانسیون صندوق (1971) به صورت اصلاح شده توسط این پروتکل ضرب در سه تجاوز نماید.
        7ـ هرگونه اصلاحاتی که طبق بند (4) به تصویب می‌رسد باید توسط سازمان به تمامی دولتهای متعاهد ابلاغ گردد.
اصلاحات مورد نظر پس از انقضاء مدت هجده ماه از تاریخ ابلاغ، پذیرفته شده تلقی خواهد شد مگر آن که ظرف این مدت، دست کم یک چهارم دولتهایی که در زمان تصویب اصلاحات توسط کار گروه حقوقی جزء دولتهای متعاهد محسوب می‌شده‌اند، به سازمان اعلام نمایند که اصلاحات را نمی‌پذیرند که در این صورت اصلاحیه مردود شمرده شده، بلااثر خواهد بود.
        8 ـ اصلاحیه‌ای که وفق بند (7) پذیرفته شده تلقی گردد، هجده ماه پس از تاریخ پذیرش لازم‌الاجراء خواهد شد.
        9ـ تمامی دولتهای متعاهد مقید به اصلاحیه خواهند بود، مگر آن که مطابق بندهای (1) و (2) ماده (34) دست کم شش ماه قبل از لازم‌الاجراء شدن اصلاحیه از این پروتکل انصراف داده باشند. این انصراف از زمان لازم‌الاجراء شدن اصلاحیه، موثر خواهد شد.
        10ـ هنگامی که اصلاحیه‌ای توسط کارگروه حقوقی به تصویب می‌رسد ولی مهلت هجده ماهه پذیرش آن هنوز منقضی نگردیده است، دولتی که طی این مهلت جزء دولتهای متعاهد می‌گردد، در صورت لازم‌الاجراء شدن اصلاحیه بدان مقید خواهد بود. دولتی که پس از این مهلت جزء دولتهای متعاهد خواهد شد، مقید به اصلاحیه‌ای که طبق بند (7) پذیرفته شده است، خواهد بود. در موارد مذکور در این بند، یک دولت در تاریخ لازم‌الاجراء شدن اصلاحیه یا در تاریخی که این پروتکل برای دولت مزبور لازم‌الاجرا می‌گردد، اگر تاریخ اخیر بعد از تاریخ لازم‌الاجراء شدن اصلاحیه فرا برسد، مقید به اصلاحیه خواهد بود.
        ماده34ـ انصراف
        1ـ هر یک از طرفهای متعاهد می‌تواند در هر زمان پس از تاریخی که این پروتکل برای آن دولت لازم‌الاجراء می‌گردد از آن انصراف دهد.
        2ـ انصراف از طریق تودیع سندی نزد دبیر کل سازمان اعتبار خواهد یافت.
        3ـ انصراف پس از انقضاء مدت دوازده ماه یا هر مدت طولانی‌تری که در خود سند قید شده باشد، از تاریخ تودیع سند نزد دبیرکل سازمان مؤثر خواهد بود.
        4ـ انصراف از کنوانسیون مسؤولیت (1992) به منزلة انصراف از این پروتکل تلقی خواهد شد. انصراف از این پروتکل از تاریخی مؤثر خواهد بود که در آن انصراف از پروتکل (1992) جهت اصلاح کنوانسیون مسؤولیت(1992) مطابق ماده (16) آن پروتکل اثر می‌یابد.
        5 ـ هر یک از دولتهای متعاهد به این پروتکل که از کنوانسیون صندوق (1971) و کنوانسیون مسؤولیت (1969) مطابق مقررات ماده (31) انصراف نداده باشد، پس از انقضاء دوازده ماه از انقضاء مهلت شش ماهه مذکور در آن ماده، خارج شده از این پروتکل محسوب خواهد شد. از تاریخی که در آن، موارد انصراف پیش‌بینی شده در ماده (31) اثر پیدا می‌کند، هر یک از دولتهای متعاهد به این پروتکل که سند تصویب، پذیرش، تأیید یا الحاق به کنوانسیون مسؤولیت (1969) را تودیع کند، از تاریخ اثر پیدا کردن سند مزبور، خارج شده از این پروتکل تلقی خواهد گردید.
        6 ـ در روابط میان دولتهای متعاهد به این پروتکل، انصراف هر یک از آنها از کنوانسیون صندوق (1971) طبق ماده (41) آن کنوانسیون تحت هیچ شرایطی به عنوان انصراف آنها از کنوانسیون صندوق (1971) به صورت اصلاح شده توسط این پروتکل تفسیر نخواهد شد.
        7ـ قطع نظر از انصراف هر یک از دولتهای متعاهد از این پروتکل به موجب این ماده، هر یک از مفاد این پروتکل در رابطه با تعهد به پرداخت حق عضویت طبق ماده (10) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت اصلاح شده توسط این پروتکل درخصوص سانحه‌ای که مشمول بند 2 (ب) ماده (12) آن کنوانسیون اصلاح شده می‌باشد و پیش از اثر پیدا کردن انصراف از پروتکل اتفاق می‌افتد، کماکان مجری خواهد بود.
        ماده35ـ جلسات اضطراری مجمع
        1ـ هر یک از دولتهای متعاهد می‌تواند ظرف نود روز از تاریخ تودیع یک سند انصراف که به عقیدة آن دولت متعاهد، افزایش قابل توجهی در سطح حق‌السهم پرداختی توسط سایر دولتهای متعاهد را موجب خواهد شد، از مدیر درخواست نماید که جلسة اضطراری مجمع را برگزار نماید. مدیرجلسه مجمع را حداکثر تا شصت روز پس از دریافت درخواست تشکیل خواهد داد.
        2ـ مدیر می‌تواند به ابتکار خود اقدام به تشکیل جلسه اضطراری مجمع ظرف شصت روز پس از تودیع یک سند خروج نماید، در صورتی که تشخیص دهد، این خروج منجر به افزایش قابل توجه سطح حق‌السهم پرداختی دولتهای متعاهد باقیمانده می‌گردد.
        3ـ چنانچه مجمع در جلسه اضطراری برگزار شده مطابق بند (1) یا (2)، حکم نماید که خروج مزبور منجر به افزایش قابل توجه سطح حق‌السهم پرداختی توسط دولتهای متعاهد باقیمانده می‌گردد، هر یک از این دولتها می‌تواند حداکثر تا یکصد و بیست روز قبل از تاریخی که این خروج اثر می‌یابد، خروج خود از این پروتکل را که از همان تاریخ مؤثر خواهد بود، اعلام نماید.
        ماده36ـ خاتمه اجراء پروتکل
        1ـ این پروتکل در تاریخی که تعداد دولتهای متعاهد به کمتر از سه دولت تنزل پیدا کند، قدرت اجراء خود را از دست خواهد داد.
        2ـ دولتهائی که در روز قبل از تاریخ خاتمه قدرت اجرائی این پروتکل، بدان متعهد می‌باشند، باید امکان این امر را فراهم آورند که صندوق وظایف خود را طبق شرح مندرج در ماده (37) این پروتکل ایفاء نماید و صرفاً برای همین منظور، مقید به پروتکل باقی خواهند ماند.
        ماده37ـ انحلال صندوق
        1ـ در صورتی که این پروتکل قدرت اجرایی خود را از دست بدهد، صندوق کماکان:
        الف ـ تعهدات خود را در خصوص سانحه‌ای که قبل از خاتمه قدرت اجرائی پروتکل اتفاق افتاده است، ایفاء خواهد نمود.
        ب ـ حـق خواهد داشـت که حقوق خود را نسبـت به حق‌الـسهم پرداخـتی تا میـزانی که این حـق‌السهم‌ها بـرای ایفاء تعهـدات مذکور در بـند فرعـی (الف) و از جمله برای تأمین مخارج اداره صندوق جهت نیل به این منظور ضروری هستند، اعمال نماید.
        2ـ مجمع کلیه تدابیر مقتضی را برای تکمیل مراحل انحلال صندوق و از جمله توزیع هرگونه دارایی باقیمانده به صورت عادلانه میان اشخاصی که به صندوق حق‌السهم پرداخته‌اند، اتخاذ خواهد نمود.
        3ـ از لحاظ این ماده، صندوق کماکان شخصیت حقوقی خود را حفظ خواهد نمود.
        ماده38ـ تودیع
        1ـ این پروتکل و هرگونه اصلاحاتی که طبق ماده (33) به تصویب می‌رسد نزد دبیرکل سازمان تودیع خواهد شد.
        2ـ دبیرکل سازمان باید:
        الف ـ موارد ذیل را به اطلاع تمامی دولتهای امضاء کننده یا ملحق شده به این پروتکل برساند:
        1ـ هر امضاء یا تودیع سند جدید به همراه تاریخ آن.
        2ـ هرگونه اعلامیه و اطلاعیه طبق ماده (30) شامل اعلامیه‌ها و اعلام انصرافاتی که طبق ماده مذکور صادر شده تلقی می‌گردند.
        3ـ تاریخ لازم‌الاجراء شدن این پروتکل.
        4ـ تاریخی که طبق موارد پیش‌بینی شده در ماده (31) انصراف اثر خواهد یافت.
        5 ـ هرگونه پیشنهاد جهت اصلاح سقفهای پرداخت غرامت که طبق بند (1) ماده (33) به عمل آمده است.
        6 ـ هرگونه اصلاحیه‌ای که به موجب بند (4) ماده (33) به عمل آمده است.
        7ـ هرگونه اصلاحیه‌ای که به موجب بند (7) ماده (33) تصویب شده تلقی می‌گردد، به همراه تاریخی که اصلاحیه مزبور براساس بندهای (8) و (9) آن ماده لازم‌الاجراء می‌گردد.
        8 ـ تودیع هرگونه سند انصراف از این پروتکل به همراه تاریخ تودیع و تاریخی که انصراف اثر خواهد یافت.
        9ـ مواردی که طبق بند (5) ماده (34)، انصراف باید مفروض تلقی شود.
        10ـ هرگونه ابلاغیه‌ای که در هر یک از مواد این پروتکل مقتضی دانسته شده است.
        ب ـ نسخ مصدق این پروتکل را برای تمامی دولتهای امضاء کننده و تمامی دولتهایی که به این پروتکل ملحق می‌شوند، ارسال نماید.
        3ـ در اسرع وقت پس از لازم‌الاجراء شدن این پروتکل، متن آن باید جهت ثبت و انتشار طبق ماده (102) منشور ملل متحد، توسط دبیرکل سازمان برای دبیرخانه سازمان ملل متحد ارسال گردد.
        ماده39ـ زبانها
        این پروتکل در یک نسخه اصلی به زبانهای عربی، چینی، انگلیسی، فرانسه، روسی و اسپانیائی تنظیم شده است که تمامی این متون از اعتبار یکسان برخوردارند.
لندن، 27 نوامبر 1992 میلادی برابر با 6 آذرماه 1371 هجری شمسی.
        در تأیید مراتب فوق، امضاء کنندگان ذیل که برای این منظور صحیحاً اختیار یافته‌اند، این پروتکل را به امضاء رسانده‌اند.1

منبع روزنامه رسمی کشور سه شنبه - هفتم اردیبهشت ماه ۱۳۸۹ - شماره ۱۸۹۷۶

عباس  محمدزاده
دارنده دانشنامه حقوق قضایی، کارشناس حقوق بانکی (ریالی- ارزی)، مهارتهای بانکداری داخلی و بین‌الملل، مهارت‌ در داوری‌ تجاری‌ داخلی و بین‌الملل، عضو داوران ‌ موسسه‌ داوری ‌غیاث‌حق، تجارب مشاوره در امور تجاری و‌ بازرگانی، کارشناس رسمی دادگستری
نویسندگان وبلاگ:
مطالب اخیر:
کدهای اضافی کاربر :




کدهای موسیقی بلاگ قالب فا